Zowel Pim Fortuyn als Theo van Gogh gebruikte sterke woorden om de tegenpartij van vastgeroeste politici en fundamentalisten uit te lokken om deel te nemen aan het debat. En als het dan zover kwam dat er een debat kwam maakte men weer gebruik van een krachtige manier van spreken om de tegenpartij zover te krijgen dat ze een foutje maakte en zichzelf voor gek zouden zetten tegenover het publiek.Pieter schreef:Ik heb de afgelopen dagen de Vlaamse kranten er een beetje op nagekeken en wat me bij de moord op Van Gogh erg opvalt: iedereen vindt het een persoonlijk drama voor de man en zijn familie en een aanslag op de democratie en de vrije meningsuiting. Anderzijds leven wij in een regio waarin het Vlaams Blok bij iedere verkiezing groter wordt en hard op weg is om de grootste partij van vlaanderen te worden.
Dezelfde politici (zowel in Nederland als in Vlaanderen) die nu treuren om Van Gogh en zijn provocerende stijl om zijn mening te uiten, zijn ook de mensen die het Blok voor de rechter hebben gedaagd wegens discriminerende uitspraken.
Ik gruw van de waarden waar het Blok voor staat, en Van Gogh kende ik alleen als de man die op de Nederlandse tv het nogal vurig voor Fortyun opnam. Tegelijk vind ik Van Goghs uitspraken over met name de moslimcultuur vele malen verder gaan dan hetgeen waarvoor het Vlaams Blok bij ons veroordeeld is.
Ik vind het droevig wat er met Van Gogh gebeurd is, maar ik kan me niet van de indruk ontdoen dat Van Gogh de moslimwereld en zijn fundamentalistische excessen op één hoopje veegt. Vlaanderen schaamt zich om het Blok, Nederland lijkt trots op het (in mijn ogen) onverdraagzame discours van Van Gogh.
Pieter
Om een politiek systeem wat alleen maar bezig is met uitstellen zover te krijgen dat ze gaan ingrijpen zul je ze vaak moeten wakker schudden met krachtige taal.
Bovendien is het mijn mening dat een partij als het Vlaams blok echt niet zo groot is omdat alle burgers die erop stemmen zware nazi's zijn. Maar dat mensen daarop stemmen omdat de andere politieke partijen nalaten het beestje bij de naam te noemen en hard in te grijpen. Ik weet niet hoe het in Belgie is, maar hier in Nederland heerst een klimaat van pappen en nathouden. Praten en "klappen" incasseren zonder duidelijk te maken dat het maar eens moet afgelopen zijn met dat gedonder en dat er wordt ingegrepen. Een goed voorbeeld vind ik onze Amsterdamse burgemeester Cohen die er een hobby van maakt om groepen terroriserende jeugd te benoemen als kleine groepjes "kwajongens". Het zal best zo zijn dat het kleine groepjes zijn, maar de schade die ze aanrichten wordt steeds groter en merkbaarder en de kleine groepjes worden op een gegeven moment zo groot dat ingrijpen steeds moeilijker wordt. Die jongens zien namelijk ook dat er niet wordt ingegrepen en dat trekt weer nieuwe figuren aan.

