Zij die niet herdenken verraden de mensen opnieuw
Geplaatst: do 06 mei, 2004 18:47
Dinsdagavond 4 mei omstreeks half 8.
Een rondje toeren, maar wilde vóór 8 uur thuis zijn, om een deel van herdenkingsdag, incl. de stilte, te kunnen volgen.
Met een gangetje van 90-95 over de 7heuvelenweg met de zalige muziek van Air op de achtergrond, de ene bocht na de ander induiken (wat heerlijk kan met die 3,5cm verlaging) totdat plots in een dode bocht een motoragent die mij tegemoetkomt mijn rijbaan opstuurt met een stopteken, ik moest vol in de ankers om die beste man niet tegen het voorwiel te rijden.
"Auto aan de kant zetten, motor uit"
Ik zag de bui alweer hangen van een prent van oom agent...
"Er is een stille tocht, over een paar minuten kunt u weer verder"
Eerst een pak van mn hart...
Daarna verder kijken, 100 meter verder. Twee auto's in het gras. Wel met de motor uit maar ze leken van hun plek te springen van haast. Zo wil ik niet overkomen en zo ga ik het ook niet doen.
Uitgestapt. Naast de auto gaan staan.
Serene rust
Absolute stilte
De eerste mensen van de stille tocht passeerden, en gedurende een minuut was het een kolonne van een hele bonte verzameling mensen, allen in volledig stilzwijgen.
Alleen voetstappen overheersten, tot een enkel gefluister van een kind. Een rare gewaarwording. Alsof de tijd stilstond. Opgenomen door de rommelende voetstappen van tientallen, honderden mensen. Een geluid wat zich het best laat omschrijven als een hoosbui, hagelstenen. Maar dan anders. Apathisch zat ik in het niets te staren met een leeg brein tot ik plotseling, terwijl de laatste 10 mensen nog niet gepasseerd waren, ik een startende en accelererende auto hoorde. Keek op en twee auto's, die 100 meter verderop stonden, scheurden verder. Alsof hun leven op het spel stond, vluchtend voor iets. Dat was het niet. Het was respectloos voor diegenen waarvan wèl hun leven op het spel stond en die kònden vluchten, maar in tegenstelling vochten zij.
Deze twee mensen konden niet beseffen dat ze bij het feit dat in plaats van zij zich konden opvreten in hun auto, ze ook rustig hadden kunnen stilgestaan bij het verleden. Het gehaaste voor 5 minuten achter zich konden laten.
Wat was ik blij dat ik aan de kant werd gezet en ben uitgestapt. Dat ik weer eens met mijn neus op de feiten ben gedrukt hoe het hier in elkaar zit. Teleurgesteld in de samenleving.
Wat was ik blij dat ik niet ben blijven zitten in m'n auto, op het contact met de radio aan. Maar dat ik ben uitgestapt en dit geluid van absolute stilte heb kunnen meemaken.
Wat was ik blij dat ik herdacht heb...
Zij die niet herdenken, verraden de strijders opníeuw.
Dit hoeft geen rouwproces van een dag te zijn. Maar een moment van stilstaan bij het verleden. Een kort moment...
Voor mij was dat een minuut of 5 omstreeks 19.40 en niet de verplichte zit van 2 minuten om stipt 20.00.
Weer een ervaring rijker en weer een argument extra om richting zuiden te verhuizen, waar ik in de afgelopen maanden heb meegemaakt hoe het ook kan. Wat kan een samentalig land toch grote culturele verschillen hebben. In dit geval helemaal niet erg, ik weet waar ik moet zijn!
Een rondje toeren, maar wilde vóór 8 uur thuis zijn, om een deel van herdenkingsdag, incl. de stilte, te kunnen volgen.
Met een gangetje van 90-95 over de 7heuvelenweg met de zalige muziek van Air op de achtergrond, de ene bocht na de ander induiken (wat heerlijk kan met die 3,5cm verlaging) totdat plots in een dode bocht een motoragent die mij tegemoetkomt mijn rijbaan opstuurt met een stopteken, ik moest vol in de ankers om die beste man niet tegen het voorwiel te rijden.
"Auto aan de kant zetten, motor uit"
Ik zag de bui alweer hangen van een prent van oom agent...
"Er is een stille tocht, over een paar minuten kunt u weer verder"
Eerst een pak van mn hart...
Daarna verder kijken, 100 meter verder. Twee auto's in het gras. Wel met de motor uit maar ze leken van hun plek te springen van haast. Zo wil ik niet overkomen en zo ga ik het ook niet doen.
Uitgestapt. Naast de auto gaan staan.
Serene rust
Absolute stilte
De eerste mensen van de stille tocht passeerden, en gedurende een minuut was het een kolonne van een hele bonte verzameling mensen, allen in volledig stilzwijgen.
Alleen voetstappen overheersten, tot een enkel gefluister van een kind. Een rare gewaarwording. Alsof de tijd stilstond. Opgenomen door de rommelende voetstappen van tientallen, honderden mensen. Een geluid wat zich het best laat omschrijven als een hoosbui, hagelstenen. Maar dan anders. Apathisch zat ik in het niets te staren met een leeg brein tot ik plotseling, terwijl de laatste 10 mensen nog niet gepasseerd waren, ik een startende en accelererende auto hoorde. Keek op en twee auto's, die 100 meter verderop stonden, scheurden verder. Alsof hun leven op het spel stond, vluchtend voor iets. Dat was het niet. Het was respectloos voor diegenen waarvan wèl hun leven op het spel stond en die kònden vluchten, maar in tegenstelling vochten zij.
Deze twee mensen konden niet beseffen dat ze bij het feit dat in plaats van zij zich konden opvreten in hun auto, ze ook rustig hadden kunnen stilgestaan bij het verleden. Het gehaaste voor 5 minuten achter zich konden laten.
Wat was ik blij dat ik aan de kant werd gezet en ben uitgestapt. Dat ik weer eens met mijn neus op de feiten ben gedrukt hoe het hier in elkaar zit. Teleurgesteld in de samenleving.
Wat was ik blij dat ik niet ben blijven zitten in m'n auto, op het contact met de radio aan. Maar dat ik ben uitgestapt en dit geluid van absolute stilte heb kunnen meemaken.
Wat was ik blij dat ik herdacht heb...
Zij die niet herdenken, verraden de strijders opníeuw.
Dit hoeft geen rouwproces van een dag te zijn. Maar een moment van stilstaan bij het verleden. Een kort moment...
Voor mij was dat een minuut of 5 omstreeks 19.40 en niet de verplichte zit van 2 minuten om stipt 20.00.
Weer een ervaring rijker en weer een argument extra om richting zuiden te verhuizen, waar ik in de afgelopen maanden heb meegemaakt hoe het ook kan. Wat kan een samentalig land toch grote culturele verschillen hebben. In dit geval helemaal niet erg, ik weet waar ik moet zijn!
