SAAB 90 doorstaat aanval van achteren
Geplaatst: ma 19 mei, 2008 16:22
Zaterdagnacht, file ontstaan in de buurt van A'dam thv afslag naar Den Haag vanuit 't Noorden. Dus ik doe tijdig mijn alarmlichten aan, rem vlot maar niet overdreven en kom rustig tot stilstand aan het begin van de twwebaans bocht aldaar. Ik kijk in mijn spiegel, mensen achter mij lijken het allemaal goed in de gaten te hebben.
Lijkt, want net als ik met mijn vinger de alarmlichten weer uitschakel voel ik: BOEM!!!
Nee he? Wat een ongelofelijke blinde ... , schiet door mijn hoofd. Ik stap enigzins bedaard uit en gebruik zo vriendelijk mogelijke aanduidingen om mijn ongenoegen over de stupiditeit te uiten. Het scheelt dat ik op een missie ben. Er stappen namelijk drie man uit die auto. Ik en de andere bestuurder kijken elkaar aan. Hij beteuterd, ik niet erg vriendelijk vermoed ik. Dan wend ik mijn blik af naar mijn achterzijde waar ik nog niet naar durfde kijken vanwege eerdere ervaringen en de angst voor oponthoud terwijl er iemand op me wacht.
IK HEB NIETS! Geen deuk, geen schrammetje, geen kapotte achterlichten, mijn trekhaak staat ook niet omgevouwen. Nada noppes! Yeah!!!
Ik herstel en kalmeer en steek mijn hand uit om de sippe bestuurder duidelijk te maken dat het allemaal wel meevalt en mijn boosheid plaatsmaakt voor begrip voor zijn pech.
Dan kijk ik naar de voorzijde van de zilverkleurige Opel waarvan mij het model niet bijstaat en me ook niet echt interesseert. De nummerplaat is over een redelijk breedte ingedrukt. De lak lijkt wel intact. De rechtkoplamp lijkt iets verder omlaag te kijken dan normaal en de zijkant van de bumper (of wat daarvoor doorgaat) steek enkele centimeters naar buiten. Er stinkt iets en er lijkt af en toe wat rook of damp langs die koplamp naar buiten. Dus ik pak mijn Mac-lite.
Klep gaat open, niet veel te zien. Zo scheef als zijn radiateur erin in zit lijkt mij niet helemaal orgineel. Verder zie ik niks alarmerends. Er komt ook nergens vloeistof uit. We kunnen gelukkig gewoon verder.
Verderop staat een deel van de oorzaak van de file. Iedereen rijdt er omheen, na eerst even gekeken en nog eens gekeken te hebben. Niemand doet iets. Ik stop naast de onfortuinlijke chaffeuse. Haar auto start niet meer en ze belt de wegenwacht. "Zal ik u even naar de kant duwen?" vraag ik. Opgelucht kijkt ze me aan: "Graag', zegt ze enigzins paniekerig en ik zie een soortgelijke blik in het gezicht van haar kind dat naast haar zit. Ik duw de Combo naar de vluchtstrook, stap in en rij verder. Zij opgelucht en het verkeer komt weer op gang.
Het valt allemaal weer mee, gelukkig. Maar waarom deed niemand in die 40 auto's voor mij iets? Zijn we zo bang en afstandelijk? Of is het een blamage als je even uitstapt om de helpende hand te bieden. Ga je dan af of zo?
???
Lijkt, want net als ik met mijn vinger de alarmlichten weer uitschakel voel ik: BOEM!!!
Nee he? Wat een ongelofelijke blinde ... , schiet door mijn hoofd. Ik stap enigzins bedaard uit en gebruik zo vriendelijk mogelijke aanduidingen om mijn ongenoegen over de stupiditeit te uiten. Het scheelt dat ik op een missie ben. Er stappen namelijk drie man uit die auto. Ik en de andere bestuurder kijken elkaar aan. Hij beteuterd, ik niet erg vriendelijk vermoed ik. Dan wend ik mijn blik af naar mijn achterzijde waar ik nog niet naar durfde kijken vanwege eerdere ervaringen en de angst voor oponthoud terwijl er iemand op me wacht.
IK HEB NIETS! Geen deuk, geen schrammetje, geen kapotte achterlichten, mijn trekhaak staat ook niet omgevouwen. Nada noppes! Yeah!!!
Ik herstel en kalmeer en steek mijn hand uit om de sippe bestuurder duidelijk te maken dat het allemaal wel meevalt en mijn boosheid plaatsmaakt voor begrip voor zijn pech.
Dan kijk ik naar de voorzijde van de zilverkleurige Opel waarvan mij het model niet bijstaat en me ook niet echt interesseert. De nummerplaat is over een redelijk breedte ingedrukt. De lak lijkt wel intact. De rechtkoplamp lijkt iets verder omlaag te kijken dan normaal en de zijkant van de bumper (of wat daarvoor doorgaat) steek enkele centimeters naar buiten. Er stinkt iets en er lijkt af en toe wat rook of damp langs die koplamp naar buiten. Dus ik pak mijn Mac-lite.
Klep gaat open, niet veel te zien. Zo scheef als zijn radiateur erin in zit lijkt mij niet helemaal orgineel. Verder zie ik niks alarmerends. Er komt ook nergens vloeistof uit. We kunnen gelukkig gewoon verder.
Verderop staat een deel van de oorzaak van de file. Iedereen rijdt er omheen, na eerst even gekeken en nog eens gekeken te hebben. Niemand doet iets. Ik stop naast de onfortuinlijke chaffeuse. Haar auto start niet meer en ze belt de wegenwacht. "Zal ik u even naar de kant duwen?" vraag ik. Opgelucht kijkt ze me aan: "Graag', zegt ze enigzins paniekerig en ik zie een soortgelijke blik in het gezicht van haar kind dat naast haar zit. Ik duw de Combo naar de vluchtstrook, stap in en rij verder. Zij opgelucht en het verkeer komt weer op gang.
Het valt allemaal weer mee, gelukkig. Maar waarom deed niemand in die 40 auto's voor mij iets? Zijn we zo bang en afstandelijk? Of is het een blamage als je even uitstapt om de helpende hand te bieden. Ga je dan af of zo?
???