Tanken was één keer een belevenis: De TomTom leidde me een onverhard weggetje in, waarna ik op een slijkerig industrieterreintje kwam. Ik dacht dat ik helemaal verkeerd zat tot ik her en der allerhande gasbussen verspreid over het terrein zag staan en liggen. Een jonge man, zou zo recht uit de jaren tachtig kunnen komen, inclusief nekmat, kwam een booghal buiten en vroeg of hij mij kon helpen. Of ik LPG kon tanken? En waar dan? Hij wees me naar een tank aan de zijkant. Na het tanken vroeg hij me om even mee te komen naar the office. Ik borg mijn adapter op en ging in de richting waar de man was verdwenen. "The office" bleek een smoezelige barak te zijn met een bureau volgestapeld met een onoverzichtelijke berg papieren en een vieze koffiemok. Hij zat met zijn rug naar mij op een papiertje te schrijven. Ik vroeg hem of ik met mijn bankkaart kon betalen. Dat was geen probleem en hij overhandigde me een handgeschreven rekening. Betalen ging wel contactloos.
Zo kwam ik ook een keer terecht op een recyclagepark met op het terrein een doe-het-zelf zaak. Op een gammele pomp stond vermeld dat je binnen moest vragen om de pomp te starten en dat je na het tanken het aantal liters moest noteren en dan binnen gaan afrekenen. Op de pomp zelf was op het glas een brede zwarte tape geplakt over de literprijs én eentje over de te totale prijs. Binnen werd dan met een rekenmachientje het aantal liters omgezet in een te betalen prijs. Niemand heeft gecontroleerd of mijn opgegeven liters klopten met de werkelijkheid. Het was gewoon gebaseerd op vertrouwen...