Zoals beloofd, hieronder dan het verslag van de verdere reis!
Na aankomst met de veerboot in Kristiansand hebben we de eerste paar dagen aardig doorgereden om zo snel noordelijker te komen, tot in Mo I Rana (zoals eerder gepost). Tot op dat moment viel het allemaal goed mee met de sneeuw, de temperatuur en het daglicht. Wat niet meeviel waren de twee biertjes in een kroeg in Mo I Rana voor omgerekend 30 euro, maargoed, we wisten dat dat ging gebeuren. Wel een goed middel tegen een kater!
De volgende ochtend troffen we een mooi pak sneeuw op de auto aan! Na sneeuwvrij maken zetten we de reis voort. We rijden die dag de poolcrikel binnen opweg naar Bodo om van daaraf de veerboot te nemen naar Moskenes, op het zuidelijke puntje van de Lofoten.
Althans, dat was het plan... Aangekomen in Bodo wordt het duidelijk dat de veerboot van 17:00 uur niet vaart vanwege slecht weer. De volgende optie is om 01:00 uur snachts, en anders weer om 17:00 de volgende dag. Na wat twijfelen besloten we toch te proberen de veerboot in de nacht te nemen, met het risico dat deze weer gecancelled zou worden, en een slechte nachtrust op de koop toe te nemen. Maar het alternatief geeft ook geen zekerheid en betekend een dag stilstand. Het slechte weer hield aan maar rond half 3 snachts staat de auto dan aan boord en zoeken we een plekje op een bank om wat slaap te pakken. Om, half 7 meert de veerboot aan in Moskenes alwaar we veel sneeuw en mist treffen. Na wat rust en een ontbijt met een diepvries pizza (Grandiosa, onderdeel van de Noorse nationale keuken) vervolgen we onze reis over de Lofoten.
Ondanks dat het zicht flink belemmerd wordt door de sneeuw en de mist, en dus de kustlijn en het gebergte niet altijd zichtbaar zijn, is het duidelijk dat dit stukje Noorwegen heel erg mooi is. De Nokian Hakkapelitta banden geven veel grip en maken de het weggedrag erg vorospelbaar. Af en toe een beetje glijden (en soms een beetje meer) hoort er wel bij maar zolang de wielen draaien is de auto te sturen. Je beseft pas écht hoe goed de banden het doen als je af en toe uitstapt en voelt hoe glad het op sommige stukken is.
Het plan was om helemaal naar Andenes te rijden, aan de noordkant van de Lofoten, maar helaas (en gelukkig) komen we er op tijd achter dat de veerboot van daar naar Gryllefjord alleen een zomerdienst is. Daarom rijden we via de Tjeldsundbrua het vasteland weer op en iets land inwaards naar Bardu. Het is direct merkbaar dat het hier een stuk kouder is; de temperatuur daalt van een aantal graden onder nul langs de kust tot bijna -20. De auto mag bij het huisje staan, maar volgens de eigenaar "alleen bereikbaar met een 4x4". Onder het mom van "gang is alles" staat de Saab niet veel later naast het huisje. De eigenaar vraagt me later nog of de auto inderdaad 4 wiel aangedreven is
Dit is de eerste avond dat we op zoek kunnen naar het Noorderlicht. De voorspellingen zijn slecht en inderdaad, er is die avond veel bewolking, dus zonder succes.
De volgende ochtend vertrekken we voor het laatst om nog dichter bij de Noordpool te komen met als eindbestemming Skjervoy. Voor vertrek wordt er nog bijzondere interesse getoond in de Saab!
Ondanks dat Skjervoy het noordelijkste punt van onze reis is, is het hier niet erg koud. Omdat het aan de kust ligt is de temperatuur ook hier slechts een paar graden onder nul. Wel zijn de dagen erg kort. De zon komt niet boven de horizon en er is een uur of 4 per dag schemer. Onderstaande foto vanuit de auto is gemaakt om half 4 smiddags (!). Het voelt een beetje vreemd en je hebt continu het idee dat het al heel laat is. Veel autos hebben extra verlichting (en sommmige nog een beetje meer) en dat is begrijpelijk. Wat kan het hier donker zijn. Helemaal als de maan zich niet laat zien is het (als nederlander) slecht voor te stellen hoe donker donker kan zijn.
Half 4 smiddags:
Van Skjervoy rijden we richting het Oosten naar Alta, dit ligt ook op ongeveer 70 graden noordebreedte. We zijn dan 9 dagen onderweg en ondertussen over de helft van de vakantiedagen. Het noorderlicht hebben we dan nog steeds niet gezien en we (= vriendin) beginnen toch wat zenuwachtig te worden. Natuurlijk is er nooit een garantie dat je het gaat zien, maar toch hopen we er erg op. Alta is een (relatief) grote stad (= veel lichtvervuiling) en de voorspelling beloven ook niet veel goeds. Toch besluiten we na het eten op pad te gaan. Op de kaart zoeken we naar wat afgelegen plekken en vinden een veel belovend weggetje een berg op, een half uurtje rijden buiten de stad.
Afgelegen was dit weggetje zeker, en aan de (diepe) sneeuw te zien waren er recent maar weinig mensen geweest die het nodig hadden gevonden hier omhoog te rijden. De laag sneeuw werd dieper en het weggetje smaller totdat de auto op een hellend stuk niet genoeg grip meer had en tot stilstand kwam. Best spannend, maar ik had stiekem ook wel zin om eens een keer de sneeuwkettingen te gebruiken.
Zoals het goede advies klinkt: "probeer de sneeuwkettingen voor je op reis gaat!" Uiteraard, niet gedaan. 1 van de 2 nieuwe kettingen met zelfspanner bleek defect. De zelfspanner rolde wel uit maar niet meer in. Na improvisatie toch de ketting om het wiel gekregen. Direct was er weer zat grip aanwezig en konden we de weg vervolgen tot aan het hoogste punt.
Deze foto is overdreven helder en duidelijk gezien hoe donker het eigenlijk was. De nachtstand van de telefooncamera is echt indrukwekkend te noemen!
Helaas bevinden we ons ook dit keer weer onder een wolkendek. Na een korte wandeling (koud!) en een kop thee om op te warmen klaart het dan onverwachts wat op. De noorderlicht app voorspelt weining zonne-activiteit maar we blijven naar de hemel kijken, totdat we ineens iets vreemds zien ontstaan aan de hemel en het gebeurde!:
Een vrij milde uiting van het noorderlicht, maar, WE HEBBEN HET GEZIEN
Toen de berg weer af. Op onderstaande fotos beter te zien hoe donker het eigenlijk was. Hoe ruig het pad is komt ook niet echt over, en ook niet hoe makkelijk de auto naar de zijkant glijdt als je iets te veel langs de zijkant komt (hart zat in mn keel)
Tevreden staan we de volgende dag op, en kunnen na het zien van het noorderlicht met een goed gevoel weer richting het zuiden rijden. We rijden Finland in voor een overnachting in Enontekiö. Landinwaarts wordt de hoeveelheid sneeuw groter en de temperatuur lager. De mevrouw in van het huisje in Finland waarschuwt ons voor de voorspelde lage temperaturen en adviseert de auto zo neer te zetten dat starten met kabels makkelijk gaat, aangezien we geen motorverwarming hebben.
De temperatuur valt mee de volgende ochtend, zo rond de -20. Tot nu toe startte de auto altijd zonder enig probleem, maar zo een koude start hadden we nog niet gehad... toch?
Ik draai de sleutel om, en... starten lopen! niks aan het handje! Dan vertrekken we eindelijk naar het thuisland van onze trouwe vierwieler! Op naar Kiruna in Zweden!
In Zweden zijn de wegen lang, recht, en uitgestorven. Elk kwartier een tegenligger en het volgende tankstation is 140 kilometer rijden. We komen nog wel wat tegen, dacht ik, maar dat was dus niet zo. Gelukkig zat de tank nog vol genoeg. Aan bomen en sneeuw daarentegen geen gebrek!
Het voorspelde koudefront bereikte ons die nacht. In de vroege ochtend geeft de buitenthermometer van de hut waarin we verblijven -30 aan. Zelfs de lokalen hebben het nu over kou.
Alles voelt zwaar in deze temperaturen. Rubbers en kunstoffen zijn hard en alles wat beweegt en smering nodig heeft beweegt moeizaam. Met de versnellingspook voel je dat de olie een hoge viscositeit heeft. Het voelt alsof je door een bak stroop heen roert. Ook met remmen voelt het alsof je stroop door de leidingen probeert te pompen. De chokehendel heeft moeite en heeft wat hulp nodig van onder de kap.
Na het omdraaien van de sleutel begint de startmotor te draaien, maar echt maar nét. Hij maakt een paar ronden maar de auto slaat niet aan. Ik wacht even en probeer het nog een keer. De accu begint nu op zijn eind te lopen maar nog steeds geen teken van leven. Het moment is dus toch gekomen dat we hulp moeten gaan vragen. Gelukkig vinden we dat snel. Blijkbaar is dit niets om ons voor te schamen, óók moderne auto's hebben grote moeite met starten bij deze temperaturen, omdat accu's gewoon niet functioneren. Daarom hebben vrijwel alle auto's hier motorverwarmers.
De startkabels, in Nederland netjes opgerold, hebben door de kou een mantel die zo hard is dat deze breekt bij het uitrollen. Het valt ook op dat de fles wodka die achterin ligt bevroren is. Na het aansluiten van de kabels en even opladen moeten we een tijdje doorstarten voordat de auto dan eindelijk aanslaat, maar hij loopt! Een geruststellend moment, helemaal omdat -30 pas écht koud is als je ook je handen moet gebruiken. Binnen enkele seconden beginnen je vingers zeer te doen. Metaal aanraken is een verschrikking en soms blijven je handen plakken (=vastvriezen).
Wanneer de auto loopt is het slechts nog een kwestie van tijd dat hij warm wordt en alles (inclusief wijzelf) weer op tempartuur komen. Waar het normaal gesproken even zoeken is op welke stand de temperatuur instelling moet (en de instelling te warm en te koud direct naast elkaar lijken te zitten (is dit altijd zo?)) kan bij -30 de kachel op maximaal blijven staan. Het is (met thermo-ondergoed en een trui) comfortabel, maar niet te warm. Op snelheid vormt zich op de zijruiten ijs op de blinde plekken voor de ventilatie.
De volgende nachten van kouder dan -20 haal ik de accu uit de auto en leg hem binnen aan de lader. Starten kost dan nog steeds meer moeite dan bij "normale" temperaturen, maar we kommen dan wel zelfstandig weer op weg.
Na Kiruna rijden we de Poolcirkel weer uit bij Jokkmokk en gaat de reis via Malå, Östersund, Lillådalen en Oslo terug naar de veerboot in Kristiansand.
Het is een bijzonder moment als we voor het eerst in dagen de zon weer zien opkomen!
Na 5458km in tweeënhalve week komen we weer veilig thuis in het regenachtige nederland, met een gemiddeld verbruik van 1 op 10,67 (overal E5 getankt, wat in Noorwegen anders heet dan in Zweden) (5458km zijn de échte kilometers. De teller wijkt ongeveer 5,1% af. Afgelezen kilometers zijn 5736km).
Het was echt een gewelige reis en een groot avontuur! De auto heeft zich goed gehouden en is zeer geschikt voor de Scandinavische wegen, ook in de winter. Wel zijn we de volgende dingetjes tegengekomen waar de komende tijd aan gewerkt zal moeten worden:
- De (nog onverklaarde) bonk in het vooronder
- Dashboardkastje knopje viel eraf
- 1 verstraler stopte ermee (maar daar kan ik de auto niet de schuld van geven, bleek een aardprobleem)
- Door de bijrijdersstoel gezakt (gelukkig op een van de laatste dagen)
- Beetje olie bij gegooid onderweg (wat is een normaal olieverbruik voor dit type blok met deze km stand (rond de 270k)) Weet eigenlijk ook niet zeker of ie het verbruikt want hij drupt wat sinds de nieuwe (dunnere) olie
- De auto is begonnen met onregelmatig lopen, merkbaar bij constante snelheid (bijvoorbeeld op de snelweg)
Verder wens ik bij deze iedereen het beste voor het nieuwe jaar!
