Nog steeds heb ik enorme spijt van de verkoop van mijn groene 99 GL. XP-15-XZ, mijn eerste Saab en tevens eerste auto. Ik was de 10e eigenaar. Later zou ik samen met een vriend 7 vorige eigenaren opsporen, waardoor de historie toch enigszins logisch te verklaren was. Door alle eigenaren was er veel aan de auto gedaan en er was ongeveer niets meer origineel.
Ik weet nog dat ik de auto zag op marktplaats en was meteen verkocht. Een pine green 99 met voetbalvelgen, een grijs 900 interieur en nog 3 weken APK. De auto zou 4 maanden later belastingvrij worden en als middelbaar scholier met een bijbaantje bij de supermarkt was die 30 euro "besparing" in de maand pure noodzaak om nog geld over te houden voor benzine
. Na een proefrit (b)leek de bak niet goed en na inspectie waren er allerlei mankementen. Ik twijfelde licht.Maar toch, ik moest die auto hebben! Voor minder dan de vraagprijs want anders had ik geen geld voor de bovenstaande reparaties. Na overleg met een vriend van mij besloot ik het avontuur aan te gaan. Op goed geluk belde ik de verkoper en deed hem een belachelijk bod wat hij wonderwel accepteerde. Zelf had ik nog niet eens mijn rijbewijs, maar een week later haalden we -geheel in stijl- met een andere Saab de auto op.
Vele klussen zouden volgen aan mijn Saab. Nog zonder enige sleutelervaring stortte ik me samen met Aero_9000 (partner in crime
) op het vervangen van de koppeling. Daarbij doorboorden we de radiateur met de prise as maar die was toch al niet best dus werd een nieuwe besteld. Verder ging er een andere koppelingsset in. Daarna stond de auto te wachten tot ik een maand later mijn rijbewijs en vervolgens nog 2 maanden tot-ie belastingvrij werd. Eindelijk kon ik rijden! De eerste rit was naar de APK want die was inmiddels verlopen. Op roestige remschijven achter (van het stilstaan) na werd de auto blanco gekeurd. Flink achteruitrijden en dan hard remmen was het devies. Daarna kon ik huiswaarts met mijn eerste geldige APK formulier op zak. Man!
Wat heb ik genoten van die auto. Ik sleepte hem overal mee naar toe en trok me niets aan van al het negatieve commentaar over Saab dat uit mijn omgeving kwam. Immers: Saab - the car that nice people drive! Als inmiddels lid van SCN en natuurlijk het forum reed ik stad en land af naar meetings e.d. en leerde zo vele van die nice people kennen. Ik bleef verknocht aan Saab en sleutelen en deze auto ging nooit meer weg, zo nam ik me voor. Later zou ik de auto compleet gaan restaureren en dan trots tegen mijn kleinkinderen zeggen "kijk dit was opa's eerste auto!"
Iets later bleek de compressie op cilinder 3 praktisch 0 dus begon ik aan een complete motorrevisie, welke een half jaar in beslag zou nemen (alle begin is moeilijk) inclusief het monteren van de motor in de auto. Maar dan wel met een ander blok, dat ik via maikel kon regelen uit een sloper.
Het blok van de sloper liep als een naaimachine en enige weken later kon ik het uitgebouwd en wel ophalen. Na woeste sleuteldagen en -nachten en het aanschaffen van heel wat nieuwe tools was het blok als nieuw. Ondertussen had ik ook een Red Arrow interieur en vele andere upgrades in de auto gezet. Natuurlijk voorspelde men weer dat het niks zou worden maar ik ging stug door en wonderwel reed de Saab enige tijd later wéér én beter. Het commentaar verstomde en maakte beetje bij beetje plaats voor bewondering. Eindelijk gerechtigheid dacht ik!
Door de gare kabelboom had de auto wel regelmatig de neiging stil te vallen, op soms vervelende plaatsen. Na wat gefriemel aan de draden onder de zekeringenkast startte-ie dan wederom. Ik kreeg een haat-liefde verhouding met de auto. Als ie weer eens stilviel kon ik het ding uit woede wel spontaan daar achterlaten en als hij het goed deed was ik de koning te rijk er mee. Na enige jaren kwam vlak voor de APK de linker draagarm los, wat bij de hier welbekende Doefy ook gebeurd was. Ik was klaar met de auto en zette 'm stil. Zielig met de motorkap op een kier. Denk er een schuur omheen en je zou 20 jaar later een barnfind kunnen doen.
Ik ging 9000 rijden: geen gezeik met roest meer dacht ik. Ook met die 9000 heb ik weer enorm veel gereden maar spijt van de verkoop heb ik niet. Het was een hele fijne auto, maar niet een waar je een band mee krijgt. Ondertussen stond de 99 een hele tijd te wachten op reparatie, de inzetdelen al gereed in de achterbak, lasapparaat reeds aangeschaft. Maar dan komt er een moment dat je keuzes moet maken. Door mijn inmiddels flink aangewakkerde liefde voor oude Saabs stond de straat vol met allerlei auto's in - laten we zeggen - verschillende staten van onderhoud. Daar was niet iedereen blij mee en na een tijdje besloot ik dat een aantal auto's het veld moesten ruimen. Maar wat moesten anderen nou met al die brakke auto's? In een opwelling zette ik mijn toenmalige forty en mijn geliefde 99 met recent gereviseerde motor te koop voor 450 euro. Achteraf natuurlijk veel te goedkoop voor een belastingvrije 99 met revisiemotor/bak/carb, groen glas, turbo interieur en bilsteins, ook aangezien de totale exercitie mij ruim 4000 euro en talloze uren had gekost. Maar ik dacht : hoe sneller die weg is hoe minder spijt ik ervan krijg en voor dit bedrag was de auto natuurlijk binnen een dag verkocht en meldden zich nog +/-10 gegadigden via pb. Maar ik hield woord en voor 400 euro (ik hield de trekhaak) wisselde de auto van eigenaar.
Een maand later was 'ie gesloopt en zat de revisiemotor in een andere, hardere 99. De forty heb ik zelf maar gesloopt wegens gebrek aan belangstelling. Tja, die was dan ook niet belastingvrij. De motor van die forty zit tegenwoordig gereviseerd en wel in de 900 van Francofiel... Van de koper van Kermit (zo noemde ik 'm) kreeg ik later nog een afscheidsfoto. En een kentekenplaat, een mooi en tastbaar aandenken aan een geweldige auto.
Een aantal jaar later heb ik nog steeds vreselijke spijt dat ik deze auto heb verkocht (vooral dat-ie gesloopt is). Ondanks het mijn minst mooie Saab ooit was en zeker de minst betrouwbare is het de enige auto waar ik spijt van heb. Heb zoveel met/in die auto meegemaakt en ook al was het een barrel heb ik de mooiste herinneringen aan die 99. Ik zou al mijn auto's zo wegdoen als ik 'm daarmee terug kreeg
Gelukkig hebben we de foto's nog...
Ben benieuwd of er nog meer mensen zijn met zo'n verhaal of herinnering of op zoek zijn naar hun oude auto.
Lijkt me leuk als jullie ook hier je verhaal neerzetten. Kunnen we gezamenlijk het verdriet verwerken
)
terwijl `t ie toch in de buurt moet rondrijden. Ik ben toen om mijn eerste caab gegaan.
