Gekocht in december 2016 bij een uiterst louche handelaar in het diepe zuiden des lands. Redenen om 'm te kopen waren: Dat 't een Aero 1 uitvoering is, de kleurcombi Midnight Blue met Beige leer, de kilometerstand van net 160K en er was door de vorige eigenaar al flink geïnvesteerd in een nieuwe turbo en een Ferrita uitlaat incl. 3" downpipe, geleverd en gemonteerd door notabene mijn eigen garage in het zuiden des lands. Ook een telefonische check aldaar met de vraag of dit, voor zover bij hen bekend, een goeie auto kon zijn, gaf geen aanleiding om deze 9-3 te laten staan. Integendeel.
Dat de draagarmen totaal gaar waren en de remmen niet meer fris, was al meteen duidelijk bij de proefrit en werd gecompenseerd in de aanschafprijs. Mijn plan was toch al om het onderstel helemaal aan te laten passen, dus daar zou ik niets bruikbaars mee weggooien.
Het eerste dat opviel tijdens de lange rit naar huis was een flinke blauwe pluim als ik vol gas gaf en de geur van verbrande olie in het interieur. 's Morgens na de koude start stond de buurt blauw. Daar was iets echt niet lekker dus.
Auto al snel naar mijn vaste garage in het zuiden des lands gereden alwaar het onderstel werd vernieuwd met 30mm verlaagde veren van het huismerk, icm Bilstein B8 en top-mounts, draagarmen van het huismerk, een intercooler van het huismerk, een rem-upgrade met 302mm gegroefde remschijven voor, nieuwe schijven achter, stabi rubbers, nieuwe swaybar achter van het huismerk, struttbar achter van het huismerk, algehele check inclusief compressiemeting en tuning naar ongeveer 260Pk / 400Nm op de dyno. Ook groot onderhoud, alle filters, vloeistoffen en wat interieurlampjes en andere kleine zaken liet ik maar meteen meenemen. Dan is het maar meteen allemaal lekker klaar.
De tunig kwam niet helemaal af. Daarvoor moest de auto nog maar eens later terugkomen.
Toen ik de 9-3 net voor sluitingstijd ophaalde en naar huis reed, liep in de bocht de ankerplaat van een voorremschijf aan. Terug gereden bleek iedereen weg. Dus dat moest dan maar opgelost als de auto toch terug moest om de tuning af te maken. Kon meteen ook het nog steeds aanwezige krakende geluid in de voorwielophanging worden opgelost, net als de twee lampjes in de tellerbak die niet waren vervangen en de verbrande oliegeur die niet was verholpen. Daarvoor is de 9-3 een goeie week later weer teruggegaan.
Tuning lukte ook toen, nadat de de 9-3 een week of vijf (!) bij hen was geweest, toch nog niet helemaal goed, zonder duidelijke reden. De verbrande oliegeur bleef. Ook de enorme blauwe rook direct na de koude start was er nog steeds. Maar volgens mijn garage deed 'ie dat daar toch echt niet. Het kraken van de voorwielophanging waren ze lang mee bezig geweest om weg te krijgen. Het technisch brein had zelf zelfs een tijdje met de auto gereden om te horen en voelen of alles nu goed was met het onderstel. Ik moest maar eens rustig voelen en horen wat ik er van vond. Het kraken was inderdaad even weg maar voor ik thuis kwam, was dat alweer terug.
Na een paar weken ben ik voor het enorme roken na de koude start naar een gerenomeerde Saab specialist in het midden van het land gegaan voor second opinion. Daar deelden zij mijn vermoeden dat de blauwe rook, het was soms echt spectaculair veel, een probleem moest zijn in de kop, hoogstwaarschijnlijk versleten klepsteelrubbers. Aldus aldaar de kop laten reviseren. Daarna was het rookprobleem opgelost. Het probleem van de verbrande olie geur bleef echter. Wel reed de auto inmiddels een heel stuk fijner, ondanks dat de turbodruk bij vollast nog steeds enòrm fluctueerde, een probleem dat tijdens het eerdere tunen beide keren niet opgelost was en ook nu bleef bestaan.
Al met al een kleine 2.500 Km na aanschaf plofte het blok toen ik op de snelweg bij 100Km/u volgas gaf. Het blok zelf plofte niet helemaal, gelukkig kon ik er nog net verder mee rijden, maar het klonk onheilspellend en er zat niet veel kracht meer in. Auto naar huis gereden en geparkeerd. En een flinke periode de tijd genomen om te besluiten wat te doen. Er was inmiddels echt serieus geld in de auto geinvesteerd en dit moest mijn daily worden. Maar het vertouwen om met dit project verder te gaan kreeg ik niet echt.
Ruim een half jaar later hakte ik de knoop door. Ik koos ervoor mijn oorspronkelijke garage in het zuiden des lands, waar ik immers al bijna 3 jaar een bovengemiddeld goede klant was al zeg ik het zelf, toch te vertrouwen en daar een door hen zelf volledig nieuw opgebouwde 2.3 motor in te laten bouwen, icm een revisie van de koppelomvormer. Het blok werd volgens hun eigen hoogste (race) standaard door hun zelf opgebouwd. Gesmede zuigers, huismerk drijfstangen, ingefreesde koppakking, en what have you. Het blok zou uiteindelijk getuned worden op ongeveer 300Pk en 400Nm. Ook zou dan meteen de krakende voorwielophanging alsnog stil gemaakt worden.
Deel van de deal was dat ik geen haast had. Ik mocht zelf de zuigers in het blok komen monteren als het zover was, hetgeen me erg leuk leek. Tot mijn grote verassing kon ik echter na een week of tien, in februari 2018, ineens de 9-3 ophalen. Er was wat extra tijd in de werkplaats geweest en mijn project was daardoor sneller aangepakt. Wel jammer dat ik de bijzondere ervaring om zelf mijn eigen zuigers in mijn eigen nieuwe blok te komen monteren had misgelopen, maar de blijdschap dat 'ie klaar stond overheerste die teleurstelling. Ik mocht er na ongeveer 1.500Km mee terug komen om de motor naar een hoger vermogen te tunen. Bij aflevering stond hij op 230Pk ongeveer, zo werd mij verteld. Een paar dagen later hoorde ik een onheilspellend geluid bij de distributie vandaan komen bij stationair draaiende motor. Auto teruggebracht. Een paar dagen later werd mij verteld dat het hele blok eruit was geweest en dat men niets geks gevonden had. Het geluid was gek genoeg, vond men zelf ook, wel een stuk minder geworden en ik moest mij er geen zorgen over maken. Aldus geschiedde. Terug naar huis. En rijden met dat ding.
Een goede 1.500 Km verder schrok ik van een oliedruklampje tijdens een lange rechterbocht op de snelweg. Het olienivo was niet meer te peilen, zo laag. Ik was verbaasd en schrok. Heb uiteraard bijgevuld en mijn garage gebeld. Maar zij verzekerden mij dat dit tijdens het inlopen volstrekt normaal was en dat het verbruik zeker helemaal zou verdwijnen, nadat de motor eenmaal goed ingelopen was. Had het heel fijn gevonden te weten dat ik vaker het oliepeil moest checken tijdens de eerste 10.000km ofzo. Hun blokken schijnen daarna echt nooit olie te gebruiken.
Ook moest ik regelmatig koelvloeistof bijvullen, waar ik uiteraard melding van maakte, en dat zou bekeken worden als de auto weer terug was.
Weer even later was het tijd om terug te gaan en de motor naar 'party-mode' te laten tunen. Echter, bij het ophalen bleek dat niet naar tevredenheid te zijn gelukt. Waarom niet, dat was niet helemaal uit te leggen. Maar het advies was om de kabelboom te vervangen. De ervaring was dat dit het probleem wel zou oplossen. Kosten? Rond de 1.200 € moest ik op rekenen. En men had de auto van mij ontvangen met veel te laag motoroliepeil. Dus voor de zekerheid de lagerschalen gechekt, maar die waren helemaal ok. Dus motorschade was niet aannemelijk. Vreemd, want ik had nadat ik er de eerste keer zo van geschokken was, het oliepeil goed in de gaten gehouden. En oh ja, inmiddels was mijn lief de vaste bestuurder geworden. Dus hard gereden werd er 100% zeker niet. Vanwege tot dan toe steeds terugkerende koelvloeistof verlies werd later nog de waterpomp vervangen.
Het was overigens volgens mijn garage zeker niet 'technisch' noodzakelijk om de kabelboom te vervangen. Er was niets kapot ofzo. Alleen de tune was nu gewoon niet optimaal te krijgen en de motor haalde zijn vermogen niet helemaal lekker. Moeilijk uit te leggen, dat begrepen ze. Dat was alles.
Eenmaal thuis merkte ik dat het subframe hartsikke los zat. Kon ik weer terug. Weer 80 Km heen en 80 Km terug, om dat op zaterdag ochtend te laten fixen. Ook de voorwielophanging beef kraken. De lol was er nu wel echt vanaf.
Met de 9-3 die ik ooit kocht om als snelle daily te rijden werd ik dus maar steeds niet blij. Niet echt. Gelukkig was het inmiddels ook niet meer m'n enige Saab, dus er was voldoende tijd om rustig na te denken en tot een besluit te komen over hoe nu verder.
Mijn vertrouwen in de garage waar ik al zo lang kwam, werd er niet beter op. En hun bereidheid om in te zien dat ze toch echt wel steeds vervelende steken lieten vallen bleef uit. Inmiddels communiceerde ik steeds per mail wat er mis ging. Niet alleen als deze 9-3 bij hun was geweest, maar ook bij mijn andere auto's ging vrijwel niets in één keer goed daar, en stuurde ik dan vervolgens maar weer een vervelend mailtje om uit te leggen wat er mis was en een nieuwe afspraak te maken. De aanhouder wint, dacht ik toen nog.
Ik besloot uiteindelijk begin 2020 om de motor te laten zoals hij was en het laatste iritatiepunt aan te pakken: Nieuwe aandrijfassen. Vlak voordat die eronder zouden gaan begaf de ABS module het, dus dat kon mooi in één moeite door. Reden om dit toch bij de zelfde garage te laten doen was dat ik geen risico wilde nemen qua garanties en dat dan ook het kraken van de voorwielophanging eindelijk eens opgelost kon worden. Dit keer klopte alles toen ik de auto ophaalde. Behalve dat er nog steeds een flinke onbalans duidelijk voelbaar was in het onderstel. Draagarmen, bussen, stabirubbers, schokbrekers, veren, alles was in orde, dus op naar een goed bandenbedrijf en daar bleek dat alle vier de alu 36's flink krom waren. Achteraf kon ik niet echt begrijpen dat alle keren dat de auto lang bij mijn garage was geweest, óók toen we ermee begonnen en ik m'n klachten over het onderstel en de aandrijfassen met hen deelde, er vanuit hun onderstel en race deskundigheid geen enkele indicatie was gekomen om eens naar de rondheid van de wielen te laten kijken. Enfin, kan gebeuren misschien. Bij de bandenspecialist meteen een afspraak gemaakt en alle Alu 36's laten richten, en ook maar meteen vier frisse Michelin PS 4tjes laten monteren. En ja hoor! Eindelijk, èindelijk was er nu rust in het onderstel.
Enige dat nog altijd niet lekker was, was de tune. Raar veel vermogen vanuit stilstand, enorm harde klappen tijdens het schakelen onder vollast, onpeilbaar wanneer dat gebeurde, en ook nog altijd die sterk fluctuerende turbodruk bij vollast. Wild was 'ie dus wel, maar zeker niet fijn. Matige drivability zal ik maar zeggen. Het onderstel was inmiddels, eindelijk, wel echt helemaal ok. Dat maakte een hoop goed, maar gek genoeg benadrukte het ook die gebrekkige tune. En het olieverbuik bleef en de koelvloeistof moest ook nog altijd regelmatig worden aangevuld. Mocht ik me echter geen zorgen over maken van de garage. Kvs onder 't minimum-streepje kwam veel vaker voor bij 9-3tjes en hoefde echt niet erg te zijn. En olieverbruik kwam vast omdat er niet ruig genoeg met de auto gereden werd door mijn lief. Daar kan zo'n blok niet echt tegen en loopt het maar heel langzaam van in, was het verhaal.
Een paar maanden en zo'n 2.500 Km verder brak, godzijdank bij ons op de stoep voor het huis, de hydrauische pomp van de motor. Twee bouten waren weg, en de derde was gebroken. We zagen toen ook dat de deliverypipe van D088 niet vast zat aan de kop. Mijn garage gebeld op zaterdagochtend en afgesproken dat de auto dinsdag gehaald zou worden voor reparatie. Dinsdag eind van de dag stond hij weer klaar. Onder garantie.
Tijdens een mini-meet op een druilerige zondag in Amsterdam een paar dagen later, liet ik een bekende Saab tuner eens kijken naar mijn 9-3. Hij hing z'n laptop eraan en reed er een stukje mee. Hij sprak zich respectvol uit over mijn garage en wat men daar kan, en met betrekking tot het werk dat daar aan mijn 9-3 gedaan was legde hij uit wat hij niet begreep en zelf anders zou hebben gedaan. Dat sneed wel hout vond ik. Vooral het ontbrekende hitteschild, waarvan de afwezigehid voor mij ook al langere tijd een raadsel was, puzzelde hem. De inlaatlucht temperatuur liep op die koele en druilerige dag tijdens het rijden op tot ruim boven de 80 graden. Dat wil je niet, begrijp ik zelfs. De plek van de temperatuursensor was niet helemaal handig, vlak naast het uitlaatspruitstuk. Ook de injectoren kwamen hem vreemd gekozen voor. En van de tune begreep hij helemaal niets. Dus daar gaf hij heel netjes geen oordeel over, behalve dat hij de auto helemaal niet fijn vond rijden.
De 9-3 was ondertussen ook wel weer aan een grote onderhoudsbeurt toe en daarvoor bracht ik hem naar een specialist in het noordelijk kustgebied. Ja, ik kom nog eens ergens!
Deze specialist heeft goed contact met de tuner en aldus werden volgens plan alle zaken aangepast om de basis van de motor goed te krijgen, zodat de 9-3 daarna goed afgebouwd naar de tuner kon.
Tijdens die onderhoudsbeurt werd ontdekt dat twee bouten van het uitlaatspruitstuk met de hand losgedraaid konden worden. Het lekte flink tussen de cylinderkop en het uitlaatspruitstuk bij beide buitenste cilinders. De pakking tussen turbo en uitlaatspruitstuk was ook lek, verder waren er wat koelvloeistof lekkages en de uitlaat zat niet goed gemonteerd onder de auto. Op het bestaande spruitstuk kon geen hitteschild gemonteerd worden, dit bleek van een 900ng blok te zijn geweest. Vreemde keuze. Het juiste type werd gemonteerd, met hitteschild, de temp. sensor werd verplaatst, en nog wat andere aangetroffen slordigheden zoals een half losse brandstofslang, diverse vacuumlekken, een kapotte en niet meer vast te zetten vacuumslang en malafide vacuumklepjes werden vervangen en/of in orde gemaakt.
Oh ja, ook de remvloeistof die echt al jaren oud was werd vervangen en de remschijven vóór bleken hotspots te hebben. En tot slot waren de rubbers van de droplinks vóór totaal uitgedroogd, gescheurd en versleten. Nét twee jaar en 30.000 Km na montage van de huismerk draagarmen waarop ze gemonteerd zitten.
Niet echt tekenen van goed onderhoud, terwijl ik toch echt nergens op had beknibbeld. Wonderlijk dat de voorwielophanging daarmee stil was. Echt volledig kapot waren ze. En de auto was twee weken daarvoor nog bij wat ik inmiddels 'mijn vorige garage' noem geweest. Volgende stop was in het oosten van het land, alwaar de tuner de 9-3 in ontvangst nam en er twee weken mee heeft gereden en aan gewerkt.
Het resultaat is ronduit verbijsterend... De driveability is enorm goed! Niks nerveus, niks rare schakelmomenten, niks wild.
Tòt je het gaspedaal echt diep intrapt. Dan vind er een krachtexplosie plaats die ik met deze auto nooit eerder heb ervaren. Correctie: Met geen enkele andere Saab heb ervaren.
Ik geloof niet dat 'ie nu veel meer vermogen heeft ofzo. Het grote verschil is de manier waarop het vermogen komt, de manier waarop de bak ermee omgaat, en de lange adem tot zeer hoge snelheden die verbazingwekkend veel beter is dan het was.
Deze auto voelt daardoor al met al echt bizar snel. En heel erg soepel. Soeverein is het woord dat ik zoek.
Of zoals de tuner het zelf zei: "Man, man, wàt een auto!"
Ik was heel blij dat ik toch had doorgezet. Nu nog een paar nieuwe remschijven vóór, de laatste niet-motorische puntjes op de i zetten en ach, laten we ook nog een keer een bakolie wissel doen, en dan kan ik er eindelijk helemaal blij mee worden.
Dacht ik nog de afgelopen week...
Tot ik vandaag ontdekte dat het blok nog altijd ruim een liter olie verbruikt op 1.500 Km. En dat er ook nog altijd koelvloeistof blijft verdwijnen. Een compromisloos opgebouwd en bullitproof race blok blijkt dus na nog geen 30.000 Km een olieboot te zijn die koelvloeistof verliest. Ik weet het (weer) even niet meer.
